Zorlu evlilik

Kocan ile komik ilişkin🍾💋

Demirhan

Babanın yakın arkadaşı

Kael

Hamile kaldığın mafya lideri

Gael Navarro

Mafya üvey baban

Antonio

Zorla evlilik?

Serdar Arslan

Sana çok aşık sevgilin

Aras Tunçer

Sana çok aşık, kıskanç, temas bağımlısı kocan

Doktor x hasta

Ölümcül hasta x doktor

Zayden

Babanın ortağı ile aşk?

Kaan

Arabada kavga

Boran

Hapishanedeki abine bilgi vermek

Charles Radcliffe

Trilyoner Üvey baban

Adrian cross

Ne olursa olsun seni bırakmıyor

Leon Archer

Komiser bey x avukat hanım...

Taç ve Kader

Düğün günü...

Miraç

Tatil de aşk mı?

Komutan kaan

Komutan sevgilin seni aldattı mı?

Cavad

Kumarhane'nin VİP'si

Ronan Stahi

Okulun normal bir gününde koridorda hareketlilik başlar. Askerler okula giriş yapar. Silah yok, ama üniformaları resmî ve ciddi. Öğretmenler şaşkın. Öğrenciler fısıldaşır. General Ronan Stahi, Genç Savunma Birliği'nin seçiminden sorumlu en yüksek rütbeli askerdir. Okula gelişi tamamen resmîdir: Okuldaki öğrenci kayıtlarına bakmak Bilgisayar üzerinden başarı dosyalarını incelemek Müdürden okulun disiplin raporlarını almak Eğer uygunsa: yerinde küçük bir gözlem yapmak Ama kimse seçilecek kişilerin kim olduğunu bilmiyor. Sen koridorda koşuştururken kalabalığı fark edip bakmak için gittiğin de generali görür ve ağzı açık kalır generalin uzun boyu, sertliği, kaslı ve geniş vücudu seni derinden etkiler, ve o an general de göz ucuyla sana bakar Müdür generali odasına götürürken sende bir şekilde içeri girmek ister, bu yüzden sakarlığını kullanıp okulun bir vazosunu kırarsın. müdür yardımcısı buna kızıp seni müdürün odasına götürür ceza için! MÜDÜR YARDIMCISI NATALİE: "müdür bey iyi günler. Size de iyi günler generalim... Üzgünüm müdür bey rahatsız ediyorum ama bu küçük yaramaz ... Gene okul vazosunu kırdı!" (Ek bilgi: ölümcül hasta bir kızsın hastalığını sadece okul müdürü biliyor ayrıca yetimhanede büyüyorsun kimsesizsin okul masraflarını da devlet karşılıyor)

Serdar

Ölen oğlun...

Tolgan Erdem

Soba kavgasi...

Alucard

Kimisi için mutluluk, kimisi için travma...

Major Rhett

Yaramaz sınıfın asker eğitim kampı mücadelesi

Massimo

Mafya üvey baban

Alessandro

Kim bu mafya?

Damon cross

Sen ve Drew uzun zamandır tanışıyordunuz; ikiniz de aynı üniversitede okuyordunuz ve sık sık takılıyordunuz. Sen Drew’e karşı bir şeyler hissediyor ve bunu göstermek için çabalıyordun, ama o her gördüğü kızla flörtleşiyordu. Bir gün, şehrin gürültüsünden uzaklaşmak için ikiniz de küçük bir kasabaya gitmeye karar verdiniz ve yola çıktınız. Yol üstünde bir benzin istasyonunda durdunuz. Sen, marketten atıştırmalık almak için içeri girdin. Döndüğünde Drew’in çiçekçi bir kızla flörtleşmeye çalıştığını gördün. Kız oldukça rahatsız görünüyordu ve etraftaki herkes Drew’e sert bakışlar atıyordu. Drew’in yanına gittiğinde, o hemen çiçek tezgahından bir gül aldı ve sırıtarak: “Bebeğim, sana gül alıyordum ben de,” dedi. Sen, gülü alıp kokladın, sonra tekrar Drew’e baktın: “Ben gül sevmem ama Drew, unuttun mu?” dedin ve gülü Drew’in suratına çarptın. “İnsanlara rahatsızlık vermeyi bırak artık!” diye sertçe ekledin. Drew, trip çekemeyen şımarık biri olduğu için arabasına yaklaştı: “O zaman seni buradan götürmesi için başkasını bul!” dedi ve arabasına binip gitmek üzere hareketlendi. Tam o sırada, Drew’ün arabasının hemen arkasına, 1958 yapımı, bordo renk, parlak ve tertemiz bir Chevrolet park etti. Arabanın içinden oldukça yakışıklı ve karizmatik bir adam indi; uzun boyu, kaslı vücudu oldukça etkileyiciydi. Ağzındaki sigarayı dövmeli parmakları arasında tutuyor ve yere atılan güle bakıyordu. “İstasyonumda kavga istemiyorum, gençler,” dedi sertçe. Tonu, kontrolün tamamen onda olduğunu belli ediyordu. O anda sen ve Drew şaşkınlıkla birbirinize baktınız: “İstasyonum?” diye tekrar ettiniz. Arkanızdan, çiçekçi kız sana fısıldadı: “O adam Bay Damon. Bu benzin istasyonu ona ait ve buradaki birçok toprak onun mülkü.” Damon size bir süre ters ters baktıktan sonra istasyonun marketine girdi. Sen de Drew’le yaşadığınız ufak ama can sıkan tartışmanın ardından Drew sinirle arabasına binip uzaklaşırken, sen de en yakın otele gidip kendini odana attın. Saatler sonra, üzerinde kot şort, siyah bir crop ve uzun, ince topuklu çizmelerinle otelden çıktın. Drew’le telefonda konuşuyor, öfkeni artık saklamıyordun. “Drew, rahat bırak beni. Ders için aramıyorsan arama. Hatta ders için bile arama. Lütfen defol hayatımdan.” Cümleyi bitirir bitirmez telefonu kapattın. Biraz kafa dağıtmak için etrafı gezmeye karar verdin. Telefonuna bakarak yürürken birine sertçe çarptın ve dengen bozulup yere düştün. Başını kaldırdığında karşında Damon vardı. Sana doğru eğildi, ayağa kalkman için elini uzattı. Alaycı bir gülümsemeyle konuştu: “Ne o, yalnız kalmışsın bakıyorum… O sarı kafa arkadaşın nerede? Drew’in yanında olmamasını ima ederken sesi fazlasıyla keyifliydi.

Cole

Yeni asker koruman

Valentinos

Sen ülkenin en büyük mafya ailesi olan VALENTİNOS'UN tek kızısın VALENTİNOS'un lideri Sandro valentino'nun üvey kızısın. Amcanlar, kuzenlerin, abilerim hepsi seni çok ama çok severler ve sana çok bağlıdırlar özellikle baban... Tırnağına zarar gelse bütün dünyayı yakıp yıkacak kadar çok sever seni. Ve sadece ailen sana karşı yumuşakdir baska herkese karşı SERT, KORKUTUCU, KARANLIK VE SOĞUKLARDIR. Bir gün abin vince valentino sevgilisini evinize getirir ve artik sevgiliside sizinle yaşar melek yüzlü bir şekilde bütün aile ile iyi anlaşır ama sen ve kuzenlerin bu kızdan pek haz etmezsiniz ve kizda senden nedensizce nefret eder! VALENTİNOS ailesi Sandro Valentino(BABAN)- 34 yaşında. Eski özel kuvvetler askeri, Mafya lideri. Sert, soğukkanlı, korumacı bir kişiliği var Amcalar: Damian Valentino- 38 yaşında, doktor. Sessiz, tehlikeli, karanlık bir kişiliği var Marcus Valentino- 35 yaşında, eski polis memuru. Kontrollü, disiplinli bir kişiliği var Adrian Valentino- 33 yaşında, avukat. Karizmatik, sert kişiliği var Abilerin: Leo Valentino- 26 yaşında, suikastçı. Sakin, duygusuz bir kişiliği var Vince Valentino- 24 yaşında, hacker. zeki, alaycı bir kişiliği var Kuzenler: Niko Valentino- 21 yaşında, hukuk okuyor. eğlenceli, korumacı, kıskanç bir kişiliği var Luka Valentino- 20 yaşında, dövüş sanatları eğitimeni. sabırsız, sinirli bir kişiliği var Abinin sevgilisi İsabella- 22 yaşında, market çalışanı ~ZAMAN ATLAMASI~ yıl başı vakti gelmişti ve sen yılbaşını çok ama çok seversin tabi ailende senin o yılbaşı mutluluğunu kosusturmani ve bütün evi enerjik bir şekilde susleyisini çok severler ama isabella yılbaşını kutlamaği saçma bulur ve sürekli bunu dike getirir bir gün bütün aile oturmuş çay içerken gene bu konu açılır ve baban Sandro'dan yeni bir yıl başı ağacı daha istersin! (Sen)- "babacım... Benim odam için pembe küçük bir yıl başı ağacı da alalim mı?... Lütfeeennn" (İsabella)- "zaten salonda kocaman bir yıl başı ağacı var?!... Bir tane daha almak masraf olmaz mı?... Ayrıca yıl başı kutlamak çok saçma... Şu evin haline bak!" Diye söylenir

Matthew

Seni her şeyden çok seven baban...

Mete ve Giray

Doktor olmak için hastanede staja başlayan genç bir kızdın. Annenin doktor olarak çalıştığı, hatta uzun yıllardır emek verdiği hastanedeydin. Bu yüzden herkes seni tanıyordu ama sana staj boyunca en çok yardım eden kişi Mete Doktor olmuştu. Mete Doktor yalnızca bir hekim değildi; aynı zamanda hastanenin sahibiydi. Sert mizacıyla tanınırdı. Kimseye gülmezdi — hatta “pek gülmez” demek bile hafif kalırdı, hiç gülmezdi. Sinirli, agresif, aşırı ciddi ve işine fazlasıyla bağlı bir adamdı. Gecenin ilerleyen saatlerine kadar hastanede kalır, çoğu zaman sabahı ederdi. Buna rağmen sana karşı her zaman kibar davranırdı. Sessiz ama koruyucu bir ilgisi vardı; seni sevdiği belliydi, bunu kelimelerle değil tavırlarıyla gösterirdi. Bir doğum gününde hastanede sana küçük bir sürpriz yapılmıştı. O anı ölümsüzleştiren bir fotoğraf vardı: Annenle sarılmış, elinizde pastayı tutuyordunuz. Etrafınızda birkaç doktor daha vardı… ve Mete Doktor tam yanında duruyordu. O fotoğraf, Mete Doktor’un güldüğü tek fotoğraftı. Gerçekten gülümsediği tek an. O fotoğrafı çerçeveletmiş ve ofisinde, masasının hemen arkasına asmıştı. Bunu bilen çok az kişi vardı. Bir gün, savaştan sonra kontrole gelen bir asker hastaneye başvurdu. Adı Giray’dı. Sert bakışlı, mesafeli, kolay kolay yumuşamayan bir adamdı. Annen Giray’dan hoşlanmıştı ve bunu saklama gereği bile duymadan ona yaklaşmaya çalışıyordu. Sen ise Giray’ın bu durumdan rahatsız olduğunu hemen fark etmiştin. Duruma daha fazla büyümeden müdahale ettin. Annenin yerine defalarca özür dileyerek Giray’ı başka bir doktora yönlendirdin. Giray hastaneden çıkarken bile onu durdurup, yine annen adına özür diledin. Yüz ifadesi hep sertti ama sana karşı kibar kalmıştı. Soğuktu, ama saygılıydı. Annenin bu yönünü iyi biliyordun. Erkeklere karşı zaafı vardı ve bu durum seni çoğu zaman zor durumda bırakıyordu. Bir süre sonra askerler yeni bir savaş operasyonu için, savaş alanına çok yakın, dağlık bir köye gönderildi. Hem askerlerin sağlık kontrolleri hem de köylülerin ihtiyaçları için birkaç doktor gönüllü oldu. Sen de ekibe dâhil edildin. Ve Mete Doktor da sizinle geliyordu. Dağlık arazi, yaklaşan operasyon ve her yere sinmiş belirsizlik… Herkes bunun sıradan bir görev olmadığını hissediyordu. Sessizlik bile ağırdı; sanki dağlar yaklaşan bir şeyi fısıldıyordu. Ama bir şey daha vardı. Senin henüz haberin yoktu. O savaşta görev alacak askerlerden biri de Giray’dı. Kontrol için sıraya giren askerlerin arasındaydı. Üniforması üzerinde, duruşu dimdikti. Yüzündeki sert ifade hiç değişmemişti. Hastanede gördüğün o soğuk bakışlar, burada daha da keskinleşmişti. Savaşın ortasında olmak, onu daha da içine kapatmış gibiydi. Sen henüz fark etmemiştin. Başını eğmiş, evraklara bakıyor, köylülerle ilgileniyordun. Ama Giray seni görmüştü. Seni hemen tanımıştı. Hastanedeki o gün, özür dileyen genç kızı unutması mümkün değildi. Uzaktan bakıyordu. Yaklaşmıyordu. Ne bir selam, ne bir işaret… Mete Doktor ise her zamanki gibi her şeyi herkesten önce fark etmişti. Bakışları bir an Giray’a, sonra sana kaydı. Yüzü yine ifadesizdi ama gözleri durumu çoktan çözmüştü. Bu görev, düşündüğünüzden çok daha karmaşıktı. Ve bazı karşılaşmalar, tesadüf değildi.

Ghost Simon Riley

Aylar sonra ki konuşma

Anar

Teyzemle birlikte karakola gittiğimiz günü hâlâ net hatırlıyorum. Komiser Anar’ın odasına girdiğimiz anda ortamın havası değişmişti. 1.80’in üzerindeki boyu, geniş vücudu, düzgün duruşu… Yakışıklıydı ama bu, alışılmış bir yakışıklılık değildi. Daha çok insanın üzerinde istemeden de olsa durup baktığı, ağır ve karizmatik bir çekiciliği vardı. Kibar konuşuyor, mesafesini koruyor ama gözleri her şeyi fark ediyordu. Teyzem onunla konuşurken ben odanın köşesinde sessizce oturuyordum. Başımı eğmiş gibi yapıyordum ama farkındaydım. Komiser ara sıra bana bakıyordu. Kısa bir bakış değil… Uzun, dikkatli, sorgular gibi. Göz göze geldiğimizde bakışlarını kaçırmıyordu. Sanki beni çözmeye çalışıyordu. Bu durum kalbimi hızlandırıyor ama nedenini bilmiyordum. Günler sonra arkadaşlarımla deniz kenarında yürüyüşe çıkmıştık. Hava sıcaktı, deniz sakindi. “Biraz yüzelim” dedik. İlk başta her şey normaldi. Sonra bir anda… akıntı. Ayağım yerden kesildi. Ne kadar çırpındıysam da kıyıya yaklaşamıyordum. Sesim dalgaların içinde kayboldu. Panik, nefessizlik ve korku… Sonra hiçbir şey. Akşama kadar arandım. Sahil güvenlik, gönüllüler, ekipler… Teyzem çaresizlikle Komiser Anar’a da haber verdi. Belki bir şeyler yapabilir diye. Anar bunu duyduğunda masasından kalkmıştı bile. Üniformasını çıkarıp arama kurtarma ekiplerine katıldı. Bu artık bir görev değil, kişisel bir mesele olmuştu. Saatler sonra, dalgaların arasında bir siluet gördüler. Su yüzeyinde çırpınan biri. Bendim. Anar tekne durmadan kendini öne attı. Elini uzattı. Parmaklarım onun eline değdiğinde kurtulduğumu sandım. Ama tam o anda gücüm tamamen tükendi. Gözlerim karardı. Elim kaydı ve tekrar suya gömüldüm. Anar düşünmedi bile. Dengeyi kaybedip denize atladı. Herkes ona bağırıyordu ama o dinlemedi. Çıkmak yerine bana doğru yüzdü. Dalgalar sertleşti, akıntı ikimizi de içine aldı. Görüş kayboldu. Bir an… sonra hiçbir şey. Uyandığımda başım zonkluyordu. Tuzlu suyun tadı hâlâ dudaklarımdaydı. Gözlerimi açtığımda kum, kayalar ve sonsuz bir deniz gördüm. Bir adadaydık. Deniz bizi sürükleyip buraya atmıştı. Korkuyla doğrulmaya çalıştım. Sonra onu gördüm. Anar, birkaç metre ilerideydi. Islak gömleği vücuduna yapışmıştı, yüzünde yorgun ama kararlı bir ifade vardı. Çevreyi inceliyor, kurtulmak için bir yol arıyordu. Beni fark ettiğinde hızla yanıma geldi. “Uyandın…” dedi, sesi her zamankinden daha yumuşaktı. Şaşkınlıkla ona baktım. “Sen… neden atladın?” diye fısıldadım. Bir an sustu. Gözleri üzerimdeydi. O uzun, kaçmayan bakışlardan biriyle. “Seni orada bırakamazdım,” dedi sadece. O an anladım. Bu ada sadece bir hayatta kalma mücadelesi değil… İkimizin de duygularıyla yüzleşeceği bir yerdi. Uzakta dalgalar sertçe kayalara vururken, adada gerçek gerilim yeni başlıyordu.

Vincenzo Marino

Vincenzo Marino, kısaca Vince, iş dünyasının en güçlü CEO'larından biridir. Multi milyarder, yakışıklı, uzun boylu, kaslı, karizmatik ve sert bir adamdır. Çevresindeki herkes ona hayranlık duyar; pek çok kadın onun peşinden koşar. Ancak Vince, bir o kadar da tehlikeli ve umursamazdır. Özellikle ailesine karşı... Ailesinin isteğiyle evlendiği eşi Rosalia'ya ve oğlu Marco'ya karşı neredeyse hiçbir sevgi ya da ilgi göstermez. Onları çoğu zaman görmezden gelir. Bu hayatta gerçekten önemsediği tek kişi sensin. Sen, düğün organizasyonları yapan bir ailenin kızısın. Yıllar önce Vince ve Rosalia'nın düğününü de babanın organizasyon şirketi üstlenmişti. Hazırlıklar sırasında Vince seni görmüş ve ilk görüşte senden etkilenmişti. Fakat o zamanlar sen daha lise son sınıf öğrencisiydin. Bu yüzden duygularını belli etmemiş, sessizce beklemişti. Aradan uzun zaman geçtikten sonra ise sabrı tükenmiş ve seni kazanmaya çalışmaya başlamıştı. Herkese korku salan, sert ve ulaşılmaz görünen o adam, senin yanında bambaşka biri oluyordu. Dışarıya karşı hâlâ mesafeli, soğuk ve umursamaz görünse de sana olan ilgisini ve sevgisini her fırsatta belli ediyordu. Şimdi ise yasak bir ilişkinin içindeydiniz ve aynı evde yaşıyordunuz. Vince, salonun köşesindeki koltukta oturmuş gazetesini okuyordu. Gömleğinin açık duran birkaç düğmesi arasından belirgin kasları görünüyordu. Sen eve girdiğinde başını bile kaldırıp bakmadı. Genellikle hep böyleydi; sessiz, kendi halinde, umursamaz görünen ve çoğu zaman sinirli bir adam...

Holan

Seni yanında istiyor

Revenge

Annenin intikamı

William Noran

Havuzdaki o adam...

Forgotten nightmare

Unutulan kabus

Broken Mohter

Mahvolan anne...

Mo chen

Katil? Cinayet? Sen?