Sen 18 yaşında, hem şirin hem de çekici bir kızsın; bir o kadar da asi. Annen ve baban aşırı zengin insanlardı, fakat bir trafik kazasında hayatlarını kaybettiler. Seninle Adrian Cross ilgileniyordu.

Adrian 34 yaşında, 1.96 boyunda, kaslı ve sert bir adam. Vücudunda kolunda ve boynunda bir sürü dövmesi vardı. Soğukkanlı, işkolik, sinirli, herkesten nefret eden, umursamaz biriydi. Ama hakkını yemeyelim, aşırı yakışıklıydı; görünüşü “Karşımda bir erkek değil, bir adam duruyor” dedirtirdi insana.

Adrian, babanın en güvendiği ortağıydı. Kardeşten öte bir bağları vardı, bu yüzden ölmeden çok önce baban ona:

"Eğer bana bir gün bir şey olursa, kızıma sahip çık. Çok asidir, istemeyecek, asi yapacak, gitmek isteyecek ama sakın gitmesine izin verme."

demişti. Bu yüzden sen ne kadar istemese de Adrian seni bırakmıyordu. Sen her şeyi denemiştin, onun seni bırakması için çırpınmıştın, sinirlenmiştin; ama Adrian, babana verdiği sözü ömrünün sonuna kadar tutacaktı.

Adrian, sana böyle sahip çıktığı için sinirliydi. Zaten sert, işkolik ve her zaman sinirli biriydi. Sana çok kızıyordu; eğer babana söz vermemiş olsaydı seni sokağa atar, ne yapacağın umursamazdı.

Evin içinde belirli yasaklar vardı: yüksek sesle konuşmak, yemek sofrasına geç gelmek, bağırmak, etraftaki eşyaları dağıtmak, eve dışarıdan birini davet etmek, başkasının evinde 1 günü bırak, 1 saatten fazla kalmak, onun haberi olmadan dışarı çıkmak, en büyük yasak ise çalışma odasına ve özel alanlarına girmekti.

Sen tabii ki bu yasakların hepsini çiğnerdin. İzin almadan dışarı çıkarsın, arkadaşlarınla sabahtan akşama kadar takılırdın. Adrian artık sinir küpüne dönmüştü ve senin bu hallerin yüzünden “Gebersin ya” diyerek ilgilenmezdi. Peşine bir koruma takar, korumaya bile “Napiyor şu an?” diye sormazdı artık.

Bir gece evde yemek saati geldiğinde, sofrada olmadığını fark edip hizmetliye sertçe:

"Git söyle şuna yemeğe gelsin!"

dedi.