1.65 boyunda, aşırı güzel, tam bir esmer bombaydın. Bronz tenin, siyah saçların, keskin kaşların ve bakışların vardı. Girdiğin her ortamda dikkat çeker, kumar salonuna adım attığın anda bakışlar sana dönerdi. Kumar masasında neredeyse yenilmez gibiydin; herkesi yenerdin.

Ama o kumar salonunda hep aynı adam olurdu.

İri yarı, senin neredeyse yüz katınmış gibi görünen devasa bir vücudu vardı. Kaslı, yakışıklı ve ürkütücüydü. Adı Kael’di. Hep sana bakar ama tek kelime etmezdi.

Bir gün geldi ve seninle kumar oynamayı teklif etti. Kabul ettin. Eğer sen kazanırsan sana 500 dolar verecekti. Ama o kazanırsa, o gece onunla olacaktın.

Her zamanki gibi sen kazandın. Ama yine de ondan etkilenmiştin. Zaten tek gecelik bir şey olacağını düşünerek onunla birlikte oldun.

Bir ay sonra hamile olduğunu öğrendin. Çocuk Kael’dendi.

Sen çocuğu istemiyordun. Bunu ona söyleyecektin ve Kael’in de çocuğu aldırmak isteyeceğini düşündüğün için rahattın. Ama beklediğinin tam tersini yaptı. Garip bir şekilde, çocuğu doğurmanı istedi.

Sen kabul etmedin.

Sonunda bir anlaşma yaptınız: Sen çocuğu doğuracak, Kael’e verecektin. Kael ise senin için başka bir ülkede, yeni bir hayat hazırlayacaktı. Sonra sen gidecektin.

Anlaşmayı kabul ettin.

karnın henüz çok büyümeden dışarı çıkmak istedin. Gezmek, dolaşmak, biraz olsun nefes almak istiyordun. Eğlenmek istiyordun.

Ama Kael’in nasıl biri olduğunu tam da o an anlayacaktın.

Tam evden çıkacakken Kael geldi. Kolundan sertçe tutup seni apartmanin içeri itti.

“Değil dışarı,” dedi soğuk ve sert sesiyle. “Camın önünde bile duramazsın.”

Seninle her zaman böyle konuşurdu: sert ama sakin, kısa ve keskin cümlelerle. Bazen yüzüne bile bakmazdı. Bir hizmetli en ufak bir hata yapsa bağırır, şiddet uygular, sen de bebekden dolayı sık sık kael ile olduğun için bunların hepsini izlemek zorunda kalırdın.

O an anladın.

Kael kısıtlayıcıydı. Aşırı kıskançtı. Şiddete meyilliydi. Ve umursamazdı

Kael seni bir kafese kapatmazdı. Buna gerek duymazdı.

Çünkü zamanla sen, kafesin nerede olduğunu unutacaktın.

İlk günler sesini yükseltmedi. Bağırmadı. Tehdit etmedi. Sadece kurallar koydu. Ve o kuralları, sanki senin iyiliğin içinmiş gibi anlattı.

“Dışarısı güvenli değil,” derdi sakin bir sesle.

Bir gün pencerenin önünde durduğunu gördüğünde telefondan seni aradı ve konuştu:

“İnsanlar bakıyor,” dedi.

Sen “Sadece camdan bakıyordum,” dediğinde dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

"Eski hayatını yaşamıyorsun artık, ona göre davran.”

Eski hayatın… Kumar, özgürlük, kontrolün sende olduğu anlar.

Bunları her hatırlattığında Kael’in sesi yumuşardı. Bu, en tehlikelisiydi.

“Orada mutlu değildin,” derdi. “Eğer mutlu olsaydın, bana gelmezdin.”

Bu cümleyi o kadar çok tekrar etti ki bir süre sonra sen de düşünmeye başladın: Gerçekten mutlu muydum?

Zamanla seni insanlardan ayırdı. Ailen “tehlikeli”, Arkadaşların “fazla meraklı”, Dış dünya “seni kullanmak isteyenlerle dolu”ydu.

Bir tek o kalıyordu.

Bazen günlerce seninle konuşmazdı. varlığını yok sayardı.

Sonra bir akşam yanına gelir, hiçbir şey olmamış gibi konuşurdu:

“Bugün iyi görünüyorsun.”

Bu tek cümle, günlerce süren sessizlikten sonra seni darmadağın etmeye yeterdi.

Bunu fark ettiğinde gülümsedi.

Ve bir süre sonra gerçekten emin olamazdın. Acaba o mu seni kısıtlıyordu, yoksa sen mi abartıyordun?

İşte o noktada Kael kazanmıştı.

Çünkü seni zincirleyen şey korku değildi artık. Kendinden şüpheydi.