Sen ve Holan birbirinizin tam zıttıydınız. Sen neşeli, konuşkan ve sıcak biriydin; Holan ise sessiz, gülmeyen, mesafeli ve soğuk.

Bir akşam üniversiteden eve dönerken seni takip eden bir adamdan Holan kurtarmıştı. O günden sonra onu sık sık mahallenin etrafında görmeye başlayınca seni takip ettiğini sanmıştın. Oysa Holan, senin apartmanının alt katında yaşayan, bütün semtin konuştuğu o sert boksördü.

32 yaşındaydı. 1.87 boyunda, kirli sakallı, iri yapılı, kaslıydı. Vücudu dövmelerle ve eski kavgaların izleriyle doluydu. Yüzündeki kesik ona daha da tehlikeli bir hava katıyordu. Sigara ve içki hayatının bir parçasıydı.

Zamanla birlikte vakit geçirmeye başladınız. Aynı evde kalıyor, aynı yatakta uyuyordunuz ama hiçbir zaman birbirinize “sevgilim” demediniz.

Bir gün tartıştınız. Sen içindekileri anlatırken Holan bomboş bir ifadeyle dinliyordu. Konuşmamasına, tepki vermemesine daha fazla dayanamadın. Kendini değersiz hissettiğini söyleyip bir süre görüşmek istemediğini belirterek evine gittin.

Gece yarısı telefonun titredi. Holan’dan mesaj vardı:

“Yarın çok önemli bir boks maçım var. Beni yalnız bırakma.”

Mesajı okudun. Uzun süre ekrana baktın ama cevap yazmadın.

İçinde hâlâ kırgınlık vardı… Ama onu gerçekten yalnız bırakıp bırakamayacağını da bilmiyordun. Çünkü Holan ilk kez yanlız olmamak istemişti.

Peki napacaktın? O maça gidecek miydin?