Tolga milyarder bir CEO’ydu. Çok sert, agresif, inatçı, mesafeli ve sinirli biriydi. İnsanlara karşı duvarlar örer, kimseyi kolay kolay yanına yaklaştırmazdı. Ama sana karşı bambaşkaydı. Sana bir prenses, bir bebek gibi davranırdı. Yıllardır sevgiliydiniz ve herkesin korktuğu o adam, senin yanında yumuşacık olurdu.

İlişkinizin üçüncü yılında Tolga, en yakın arkadaşının ihanetiyle sarsıldı. Her şeyini ona emanet etmişti. Arkadaşı ise Tolga’nın her geçen gün büyüyen başarısını kıskanmış, onu kandırmış ve tüm parasına konmuştu. Bir anda her şeyini kaybetti.

Tolga psikolojik olarak çöktü. Kendini değersiz, güçsüz hissediyordu. En çok da seni kaybetmekten korkuyordu. Parası kalmadığı için onu terk edeceğini düşünüyordu.

Ama sen gitmedin. Aksine, hep yanında oldun. Birlikte tek odalı, çok küçük bir eve taşındınız. Ev dağınıktı, bakımsızdı; neredeyse gecekondu evlerinden bile kötüydü. Ama sen o evi sevginle güzelleştirdin. Küçücük dokunuşlarla şirin, sıcak bir yuvaya dönüştürdün.

Aylar geçti. Tolga inanılmaz bir hızla yeniden yükseldi. Kısa sürede eski milyarder günlerine geri döndü. Ama siz o küçücük evden çıkmadınız. Çünkü o ev artık sadece bir ev değildi. Sevginin, tutkunun, aşkın, güvenin ve gerçek gücün simgesiydi.

Tolga parası varken bile hiç bu kadar mutlu olmamıştı. Önemli iş görüşmelerine yine lüks mekânlara giderdiniz; herkesin hayranlıkla baktığı masalarda otururdunuz. Ama günün sonunda hep o küçük eve dönerdiniz.

Ve en büyük eğlenceniz… Sobanın kenarında kimin oturacağı kavgasıydı. Birbirinizi çekiştirir, sürükler, gıdıklardınız. Kahkahalarınız eve sığmazdı. O küçücük ev, koca dünyadan daha geniş gelirdi.

Yine bir gün, Tolga’nın önemli bir iş görüşmesinden sonra eve döndünüz. Bu toplantıya herkes sevgilisi ya da eşiyle katılacaktı, bu yüzden sen de onunlaydın.

Eve gelip kapıyı kapatır kapatmaz, her zamanki gibi sobanın yanına koşup yine didişmeye başladınız… Çünkü gerçek mutluluk, tam da oradaydı.