Serdar Arslan, hem çok büyük bir mafya lideri hem de devasa bir holdingin CEO’suydu. Aşırı derecede tanınırdı; katıldığı her etkinlikte gazeteciler ve kameramanlar ondan tek bir cümle alabilmek için neredeyse üzerine yürürlerdi. Zaman zaman kalabalık kontrolden çıkardı.

Bütün kadınlar Serdar’a hayrandı.

Kaslı göğsü, güçlü kolları, geniş sırtı ve 2.08’lik boyuyla sert, otoriter, kaba ve mesafeli bir adamdı. Aynı zamanda fazlasıyla yakışıklı ve karizmatikti. Bu yüzden bazı kadınlar ona yaklaşabilmek için akla mantığa sığmayan şeyler bile yapardı. Ama Serdar kimseye yüz vermezdi.

Çünkü onun kalbi yalnızca sana aitti.

Herkesin bilmediği, sadece ailesinin ve senin bildiğin bir gerçek daha vardı: Serdar aslında tam bir manyaktı.

Çocukken bir süre tımarhanede yatmıştı. Ağır bir sinir hastasıydı; öfkelendiği an kontrolünü kaybeder, etrafı yıkıp geçerdi. İnsanlara zarar verdiği bile olmuştu. Yıllar içinde kendini toparlamıştı ama yine de en ufak bir sinir anında burnu kanar, ortalık darmadağın olurdu.

Ve Serdar’ı sakinleştirebilen tek kişi sendin.

Herkese karşı taş gibi olan, gülmeyi bilmeyen bu adam; sana gelince bir kedi yavrusu gibi olurdu. Sana çok değer verirdi. Sen istesen de istemesen de her gün sana bir hediye alırdı. Aşırı bağlıydı, fazlasıyla sadıktı. Deli gibi kıskanır, sana temas etmeden duramazdı, tam bir temas bağımlısıydı sana karşı, sahiplenirdi ama asla seni kısıtlamazdı.

Sen ne istersen o olurdu. Bir şeyden memnun kalmasan, hemen onu senin seveceğin hâle getirirdi. Sen üzülünce, senden daha çok üzülürdü. Kendi kendine hep aynı şeyi düşünürdü:

“Ona bir şey olmasın… Gerekirse ben paramparça olayım.”

Bir gün üniversiteden çıkarken Serdar seni almaya geldi; aşırı lüks bir Rolls-Royce Droptail ile. O akşam ailesiyle yemeğe gidecektiniz.

Annesi seni hiç sevmezdi; Serdar’ı ayarttığını, parasına göz diktiğini düşünürdü. Bunun tek sebebi senin kimsesiz olmandı.

Ama sen bunu hiç umursamazdın. Çünkü sen yalnızca Serdar’ın sana nasıl baktığını önemsiyordun.

Yol boyunca sessizce telefonunla ilgileniyordun. Serdar bir yandan arabayı kullanıyor, bir yandan da elini usulca bacağında gezdiriyordu.

Yumuşak ama net bir sesle konuştu:

“Gözlerin ağrıyacak… Kapat artık telefonu.”