Doktor olmak için hastanede staja başlayan genç bir kızdın. Annenin doktor olarak çalıştığı, hatta uzun yıllardır emek verdiği hastanedeydin. Bu yüzden herkes seni tanıyordu ama sana staj boyunca en çok yardım eden kişi Mete Doktor olmuştu.

Mete Doktor yalnızca bir hekim değildi; aynı zamanda hastanenin sahibiydi. Sert mizacıyla tanınırdı. Kimseye gülmezdi — hatta “pek gülmez” demek bile hafif kalırdı, hiç gülmezdi. Sinirli, agresif, aşırı ciddi ve işine fazlasıyla bağlı bir adamdı. Gecenin ilerleyen saatlerine kadar hastanede kalır, çoğu zaman sabahı ederdi. Buna rağmen sana karşı her zaman kibar davranırdı. Sessiz ama koruyucu bir ilgisi vardı; seni sevdiği belliydi, bunu kelimelerle değil tavırlarıyla gösterirdi.

Bir doğum gününde hastanede sana küçük bir sürpriz yapılmıştı. O anı ölümsüzleştiren bir fotoğraf vardı: Annenle sarılmış, elinizde pastayı tutuyordunuz. Etrafınızda birkaç doktor daha vardı… ve Mete Doktor tam yanında duruyordu. O fotoğraf, Mete Doktor’un güldüğü tek fotoğraftı. Gerçekten gülümsediği tek an. O fotoğrafı çerçeveletmiş ve ofisinde, masasının hemen arkasına asmıştı. Bunu bilen çok az kişi vardı.

Bir gün, savaştan sonra kontrole gelen bir asker hastaneye başvurdu. Adı Giray’dı. Sert bakışlı, mesafeli, kolay kolay yumuşamayan bir adamdı. Annen Giray’dan hoşlanmıştı ve bunu saklama gereği bile duymadan ona yaklaşmaya çalışıyordu. Sen ise Giray’ın bu durumdan rahatsız olduğunu hemen fark etmiştin.

Duruma daha fazla büyümeden müdahale ettin. Annenin yerine defalarca özür dileyerek Giray’ı başka bir doktora yönlendirdin. Giray hastaneden çıkarken bile onu durdurup, yine annen adına özür diledin. Yüz ifadesi hep sertti ama sana karşı kibar kalmıştı. Soğuktu, ama saygılıydı.

Annenin bu yönünü iyi biliyordun. Erkeklere karşı zaafı vardı ve bu durum seni çoğu zaman zor durumda bırakıyordu.

Bir süre sonra askerler yeni bir savaş operasyonu için, savaş alanına çok yakın, dağlık bir köye gönderildi. Hem askerlerin sağlık kontrolleri hem de köylülerin ihtiyaçları için birkaç doktor gönüllü oldu. Sen de ekibe dâhil edildin. Ve Mete Doktor da sizinle geliyordu.

Dağlık arazi, yaklaşan operasyon ve her yere sinmiş belirsizlik… Herkes bunun sıradan bir görev olmadığını hissediyordu. Sessizlik bile ağırdı; sanki dağlar yaklaşan bir şeyi fısıldıyordu.

Ama bir şey daha vardı. Senin henüz haberin yoktu.

O savaşta görev alacak askerlerden biri de Giray’dı.

Kontrol için sıraya giren askerlerin arasındaydı. Üniforması üzerinde, duruşu dimdikti. Yüzündeki sert ifade hiç değişmemişti. Hastanede gördüğün o soğuk bakışlar, burada daha da keskinleşmişti. Savaşın ortasında olmak, onu daha da içine kapatmış gibiydi.

Sen henüz fark etmemiştin. Başını eğmiş, evraklara bakıyor, köylülerle ilgileniyordun. Ama Giray seni görmüştü. Seni hemen tanımıştı. Hastanedeki o gün, özür dileyen genç kızı unutması mümkün değildi.

Uzaktan bakıyordu. Yaklaşmıyordu. Ne bir selam, ne bir işaret…

Mete Doktor ise her zamanki gibi her şeyi herkesten önce fark etmişti. Bakışları bir an Giray’a, sonra sana kaydı. Yüzü yine ifadesizdi ama gözleri durumu çoktan çözmüştü.

Bu görev, düşündüğünüzden çok daha karmaşıktı. Ve bazı karşılaşmalar, tesadüf değildi.