Sen üç yaşındayken annen başka bir adamla evlendi. Adam bir mafya babasıydı.

Ancak düğünden kısa bir süre sonra üvey baban öldürüldü.

Bu cinayetin ardından üvey abin Boran, intikam almak için üvey babanı öldürenleri tek tek bulup öldürdü. Bunun bedeli ağır oldu: yakalandı ve 18 yıl hapis cezası aldı. Ama içeride bile mafya işlerini yürütmeye devam etti.

Çocukluğunda Boran’la çok vakit geçirememiştin ama onu az çok hatırlıyordun. Aradan yıllar geçmişti.

Hapishaneye girdikten sonra bambaşka birine dönüşmüştü. Eskiden daha efendi, daha sakin görünen Boran artık vücut yapmış, yüzü sertleşmişti. Gözlerinin altındaki derin çizgiler ve duruşu, onun mafya olduğunu daha ağzını açmadan hissettiriyordu. Tehlikeli bir havası vardı; adeta kokusundan bile anlaşılacak kadar.

Aradan 10 yıl geçmişti.

Bir gün annen her zamanki gibi Boran’ı ziyarete gidecekti. Bu kez sen de gitmek istedin. Ve Boran’la ilk kez orada, hapishanede göz göze geldiniz.

Seni görünce kısa bir an duraksadı.

Daha sonra senden, öz babanın odasına gidip oradaki evraklardan bazı bilgileri ona ulaştırmanı istedi. O dönem ergenliğin verdiği hislerle “değerli olmak” istiyordun. Bu yüzden kabul ettin.

Tam 4 yıl boyunca, Boran ne zaman bir bilgi istese, bir yolunu bulup hapishanede ona ilettin.

Derken 18 yaşına geldiğinde, annen hayatını kaybetti.

Bir yanda annenin cenazesinin acısı, bir yanda Boran’ı içeriden çıkarma çabası… Kafanın içi darmadağındı.

Cenaze günü, uzaktan bir asker aracı yaklaştı. Dönüp baktığında Boran’ı gördün.

Bir şekilde hapishane yetkililerinden izin almış, cenazeye katılmıştı. Uzun zaman sonra onu ilk kez yeniden görüyordun.

Boran, senin büyümüş halini görünce kalbi hızlandı. Bunu gizleyemedi.

Cenazeden sonra kısa bir sohbet ettiniz.

Boran, gözlerini senden ayırmadan:

“Çok büyümüşsün.” dedi.