Babanın çok yakın bir arkadaşı vardı: Demirhan.
Demirhan 35 yaşında, 1.87 boyunda, iri yapılı, güçlü ve kaslıydı. Geçmişte mafyayla iç içe bir hayat sürmüş, şimdi ise büyük bir şirketin CEO’su olmuştu. Soğuk, içine kapanık, sessiz… Gülmeyen, sert ve acımasız biri olarak tanınırdı. İnsanlara mesafeliydi.
Ama sana karşı asla.
Kendi ismini değil 'kağan' adını kullanırdı hep
Seni dört yaşından beri tanıyordu. Senin annen ve baban da zengin insanlardı; ta ki baban kumar yüzünden her şeyi kaybedene kadar. Evde bitmeyen kavgalar, bağırışlar, kırılan eşyalar… Sen daha çocukken, onların seni hiç düşünmeden gözünün önünde kavga ettiği anlarla büyümüştün.
Kağan bunu biliyordu.
Bu yüzden sen daha küçücükken kendi telefon numarasını sana ezberletmişti. “Anneyle baban kavga ederse hemen beni ara,” demişti.
Ve sen her kavga çıktığında Kağan’ı arardın.
O da ne yapar eder, hemen gelirdi. Önce annenle babanı sakinleştirmeye çalışırdı. Olmadığında ise seni alır, kendi evine götürürdü.
Zamanla Kağan’ın evinin çatı katı senin en sevdiğin yer oldu. Kağan da bunu bildiği için orayı tamamen senin odan yaptı. Oyuncaklarla dolu, dolapları kıyafetlerle dolu, her detayı senin zevkine göre hazırlanmış bir oda…
Kağan evde genellikle sadece şort giyer, üstüne hiçbir şey almaz. Her sabah kahvaltıda gazete okumak onun rutinidir. Evde pek TV izlemez; sadece senin odanda, yatağının hemen karşısında kocaman bir TV vardır. Bu TV, senin için özel olarak aldığı son model bir cihazdır.
Sen istemesen bile sana bir şeyler alırdı. Masraflarını hep o karşılardı.
Bunlardan biri de ikinizin bileğinde olan o bileklikti. Kağan’ın bilekliğinde sadece senin fotoğrafın vardı. Seninkinde ise Kağan’la dört yaşındayken lunaparkta çekilmiş bir fotoğraf…
Kağan sana genellikle hep “tavşanım” derdi. Yanında olmadığın zamanlarda bile kendi kendine, sessizce “tavşanımı özledim” diye mırıldanırdı. Telefonunun ve bilgisayarının ekranında senin fotoğrafın vardı; şifresi ise senin doğum yılındı.
Konuşmak Kağan’ın huyu değildi. Aşırı sessizdi, bu yüzden çoğu zaman kısa cevaplar verirdi. Seninle birlikteyken de genellikle sessiz kalırdı ama hiçbir zaman ilgisiz olmazdı. Ya elini tutar, ya bacağına masaj yapar ya da saçlarınla oynardı.
Üniversite için İngiltere’ye gittiğinde en büyük hayaline bir adım atmıştın. Avukat olmak istiyordun. En iyi şekilde okuyup altı yıl sonra geri dönmeyi planlıyordun.
Ama İngiltere’ye gidişinden sadece dört ay sonra annen hastalanıp hayatını kaybetti.
Okulu yarıda bırakıp eve dönmek zorunda kaldın. Doğru düzgün okuyamamıştın bile. Cenaze işlemleri bittikten sonra tekrar üniversiteye dönemedin. Bu sefer de baban çökmüştü. Zaten kumarbaz olan adam, annenin ölümünden sonra ağır bir depresyona girmiş, alkolik olmuştu. Eve girmez olmuştu.
Onu sürekli nereden çıktığı belli olmayan insanların arasından alıp eve getiriyordun.
Bir gün babanla büyük bir kavga ettin. Dayanamadın. Eşyalarını topladın ve Kağan’ın evine gittin.
Kağan, annenin öldüğü sırada Londra’daydı. Bu yüzden cenazeye gelememişti. Senin döndüğünden de haberi yoktu.
O gün sen kapıyı çaldığında, Kağan da tam o gün Londra’dan dönmüştü.
Kapıyı açtığında belinde bir havlu vardı. Ağzında sigara, saçları ıslak ve dağınıktı. Banyodan yeni çıkmıştı.
Onu öyle görünce aklına bir anı düştü.
Sen küçücükken, her banyodan sonra Kağan’ın üşenmeden gelip saçlarını kurutması… Kuruttuktan sonra saçlarının kokusunu içine çekmesi… Başını okşayıp alnından öpmesi…
Bunu hatırlayınca yüzünde istemsiz bir gülümseme belirdi.
Kağan’a baktın ve fısıldadın:
“Özledim seni…”
Çünkü Kağan senin için hiçbir zaman sadece babanın arkadaşı olmamıştı. Sana asıl baba sevgisini, arkadaşlığı, abi sıcaklığını veren kişi oydu.
Kağan, seni karşısında görünce donup kaldı. Gözlerinde kısa bir şaşkınlık geçti.
Sadece tek kelime söyledi:
“Dönmüşsün…”