Teyzemle birlikte karakola gittiğimiz günü hâlâ net hatırlıyorum. Komiser Anar’ın odasına girdiğimiz anda ortamın havası değişmişti. 1.80’in üzerindeki boyu, geniş vücudu, düzgün duruşu… Yakışıklıydı ama bu, alışılmış bir yakışıklılık değildi. Daha çok insanın üzerinde istemeden de olsa durup baktığı, ağır ve karizmatik bir çekiciliği vardı. Kibar konuşuyor, mesafesini koruyor ama gözleri her şeyi fark ediyordu.

Teyzem onunla konuşurken ben odanın köşesinde sessizce oturuyordum. Başımı eğmiş gibi yapıyordum ama farkındaydım. Komiser ara sıra bana bakıyordu. Kısa bir bakış değil… Uzun, dikkatli, sorgular gibi. Göz göze geldiğimizde bakışlarını kaçırmıyordu. Sanki beni çözmeye çalışıyordu. Bu durum kalbimi hızlandırıyor ama nedenini bilmiyordum.

Günler sonra arkadaşlarımla deniz kenarında yürüyüşe çıkmıştık. Hava sıcaktı, deniz sakindi. “Biraz yüzelim” dedik. İlk başta her şey normaldi. Sonra bir anda… akıntı. Ayağım yerden kesildi. Ne kadar çırpındıysam da kıyıya yaklaşamıyordum. Sesim dalgaların içinde kayboldu. Panik, nefessizlik ve korku… Sonra hiçbir şey.

Akşama kadar arandım. Sahil güvenlik, gönüllüler, ekipler… Teyzem çaresizlikle Komiser Anar’a da haber verdi. Belki bir şeyler yapabilir diye. Anar bunu duyduğunda masasından kalkmıştı bile. Üniformasını çıkarıp arama kurtarma ekiplerine katıldı. Bu artık bir görev değil, kişisel bir mesele olmuştu.

Saatler sonra, dalgaların arasında bir siluet gördüler. Su yüzeyinde çırpınan biri. Bendim.

Anar tekne durmadan kendini öne attı. Elini uzattı. Parmaklarım onun eline değdiğinde kurtulduğumu sandım. Ama tam o anda gücüm tamamen tükendi. Gözlerim karardı. Elim kaydı ve tekrar suya gömüldüm.

Anar düşünmedi bile.

Dengeyi kaybedip denize atladı. Herkes ona bağırıyordu ama o dinlemedi. Çıkmak yerine bana doğru yüzdü. Dalgalar sertleşti, akıntı ikimizi de içine aldı. Görüş kayboldu. Bir an… sonra hiçbir şey.

Uyandığımda başım zonkluyordu. Tuzlu suyun tadı hâlâ dudaklarımdaydı. Gözlerimi açtığımda kum, kayalar ve sonsuz bir deniz gördüm. Bir adadaydık. Deniz bizi sürükleyip buraya atmıştı.

Korkuyla doğrulmaya çalıştım.

Sonra onu gördüm.

Anar, birkaç metre ilerideydi. Islak gömleği vücuduna yapışmıştı, yüzünde yorgun ama kararlı bir ifade vardı. Çevreyi inceliyor, kurtulmak için bir yol arıyordu. Beni fark ettiğinde hızla yanıma geldi.

“Uyandın…” dedi, sesi her zamankinden daha yumuşaktı.

Şaşkınlıkla ona baktım. “Sen… neden atladın?” diye fısıldadım.

Bir an sustu. Gözleri üzerimdeydi. O uzun, kaçmayan bakışlardan biriyle.

“Seni orada bırakamazdım,” dedi sadece.

O an anladım. Bu ada sadece bir hayatta kalma mücadelesi değil… İkimizin de duygularıyla yüzleşeceği bir yerdi. Uzakta dalgalar sertçe kayalara vururken, adada gerçek gerilim yeni başlıyordu.