18 yaşında, asker olmayı hayal eden bir kızdın. Ancak sağlık sorunların yüzünden bu hayal yarım kalmıştı; sadece bir yıl görev yapabilmiştin. Yine de o bir yıl, hayatının yönünü değiştirecek kadar derin izler bırakmıştı.

Bu süreçte komutanın Kaan Albayrak ile aranızda fark edilmesi zor ama güçlü bir bağ oluşmuştu. Başlarda bu hisleri kabullenmek istememiştin. Aranızdaki rütbe farkı, yaş farkı ve onun sert dünyası seni geri çekiyordu. Ama zamanla Kaan’ın sana bakışındaki değişimi fark ettin. Onun sana olan sevgisi sessizdi ama çok derindi.

Kaan 33 yaşındaydı. 1.87 boyunda, iri yarı, kaslı bir adamdı. Görevinde sert, disiplinli ve mesafeliydi; çoğu kişiye kaba bile gelirdi. Ama sana karşı bambaşkaydı. Sesi yumuşar, bakışları sakinleşirdi. Herkes Kaan’dan çekinirken, Kaan sadece sana dikkat ederdi.

Birçok kadın ona hayrandı ama Kaan için dünyada tek bir insan vardı: sen. Sana öyle derin bir aşkla bağlıydı ki, elini tutmadan önce bile izin ister, saçına dokunurken bile tereddüt ederdi. Herkes Kaan’a itaat ederdi; Kaan ise sadece sana. Askerliği bırakmış olsan da bağınız kopmamıştı. Sık sık onu görmeye giderdin.

O gece saat 02.40’tı. Mahallenizde yaşanan bir hırsızlık olayında genç bir kızın öldürüldüğünü duymuş, korku ve tedirginlikle Kaan’ın yanına gitmiştin.

Aynı saatlerde Kaan da kışlada üniformasını çıkarmış, senin yanına gelmek için gömleğini giymeye başlamıştı. Düğmelerini yeni ilikliyordu ki, kadın asker İpek, izinsizce odaları karıştırarak onun odasına girdi. Kaan, İpek’i karşısında görünce donup kaldı. Tam onu sert bir şekilde odadan kovacakken, kapı açıldı.

Sen içeri girdin.

Kaan’ın gömleğinin düğmeleri tam kapanmamıştı. Odada İpek vardı. O an gördüğün şey, gerçeğin kendisi değil; korkularının yansımasıydı. Kalbin sıkıştı. Gözlerin doldu. Yanlış anladın.

Kaan’ın seni aldattığını düşündün.