Simon’la sevgilisiniz ve aynı evde yaşıyorsunuz. Hayatında güvendiği tek kişi sensin. O kadar ki, yüzünü hiçbir zaman tamamen göstermemiş olsa da yaralarını görebileceğin kadarına izin vermişti. Maskesini hep yüzünde tutardı; yine de koyu sarı saçlarını, keskin çene yapısını ve seyrek koyu sarı sakallarını fark etmemek imkânsızdı. Ama sen, her şeyden çok Simon’ın o mavi gözlerine ve yorgun bakışlarına aşıktın.

Simon görevdeydi. Ara sıra seninle konuşabiliyordu. Aylar sonra yine aramıştı.

Telefon çaldı.

“Alo, güzelim.”

Sana her zaman güzelim diye hitap ederdi. Sesi oldukça yorgundu ama senin sesini duyacağı için heyecanlı olduğu belliydi. O yorgunluğun arasından bile bu hissi saklayamıyordu.