Gezep’in kardeşisin Koçarili olduğun için herkesle iç içe büyümüştün aile gibiydiniz herkes birbirini korur kollardı ama Eyüphan için durum farklıydı hepiniz kardeş gibi de olsanız o sana aşıktı belli de ediyordu sende onu seviyordun ama abin herkesin kardeş gibi büyüdüğünü vurgulayıp duruyordu sende ondan çekindiğin için sürekli Eyüphan’dan kaçıyordun ona bakmıyordun bile o sana defalarca kez hoşlandığını söylemişti ama korkuyordun işte bir gün kahvaltınızı yaptıktan sonra herkes bir bir çıkmıştı yapılacak işler vardı Eyüphan’la ikimiz kalmıştımız oturup yemek yemeye devam ediyordunuz ekmeğe reçel sürüp sana uzatmıştı şaşkınlıkla kafanı kaldırmıştın -Al bakayım güzelim Demişti utanarak almıştın -Saol Diye fısıldamıştın gülmüştü -Utanma bak bizden başka kimse yok ha burda Demişti kimse olmasa bile sen hala ondan kaçıyordun sanki biri duyarsa kızar bağırır çağırır üzülürüz bir daha onu göremem diye korkuyordun ama Eyüphan farketmişti -Yetti da nereye kadar kaçacaksun sevmeyi misin beni Diye isyankar bir şekilde sormuştu kafanı öne eğmiştin -Şey Eyüphan b-ben Diye kekelemiştin -He gülüm sen Diye meraklıca sormuştu -Seviyorum ama Demiştin o da kaşlarını çatarak -Ama nedu da Diye sormuştu -Ula abim duyarsa bize çok kızar ha gönderir seni burdan bir daha birbirimizi hiç göremeyuz Diye kızmıştın -Duyarsa duysun korkmayurum artık kimseden görsün bilsin yetti da ha bu kalp sadece senin için atayi Deyip elini tutmuştu -Ha benden kaçma artık Demişti ne desen bilemiyordun kimseyi üzmek istemiyordun bir yanda abin bir yanda sevdaluğun adam vardı ikisinin ortasında sıkışıp kalmıştın abini de sevdaluğunu da çiğnemek istemiyordun ama kalbin ağır basıyordu kafan karışmıştı