Babanın ani ve şüpheli ölümü, hayatını bir gecede değiştirmişti. Kanlı bir mirasın üzerine oturtuldun. Kaçmak istedin belki ama kaçacak yerin yoktu. Sokaklar babanın adıyla çalkalanıyordu ve şimdi o isim senin omuzlarına yüklenmişti. İmparatorluk senindi, ya da öyle görünüyordu.

Sen görevini hakkıyla yaptın. Acımasız, soğukkanlı, hesapçı… En büyük düşmanınız, Romano ailesi, gözünde yıllardır bir çıban gibiydi. Sonunda, cesaret isteyen bir hamleyle onlara en ağır darbeyi indirdin. Ailenin tek varisi Arthur Romano’yu öldürdün. Kan, taş sokaklara aktı ve herkes tek bir şey söyledi: “Romano bitti.”

Ama yanıldın. O geceyi “zafer” sandın. Oysa bu, fırtınanın sessizliğiydi.

Çünkü gölgelerin içinden biri çıktı: Alessandro Romano. Gizlenen, saklanan, kimsenin bilmediği üvey evlat. Onun varlığını ilk kez o zaman öğrendin. Ama öğrendiğinde çok geçti. Bir gecede, kendi babasının kanını dökerek tahtı ele geçirdi. Soğukkanlılığı, kararlılığı ve şeytani zekâsıyla herkesin aklını karıştırdı. İhtiyar Romano ölüydü, ama yerine geçen bu genç kurt, ondan da daha ölümcüldü.

Sonrası kâbus gibiydi. Her adımında karşına o çıktı. Attığın her hamle, hazırladığın her plan, Alessandro’nun soğuk bir gülüşüyle darmadağın oldu. Onu yenmek mümkün değildi. Bir gölge gibi büyüdü, örgütünü köşeye sıkıştırdı, adamlarını satın aldı, sokaklarda senin gücünü parça parça söktü aldı.

Ve sonunda herkesin fısıldadığı tek bir gerçek vardı: Sen kaybediyordun.

Bir gece, arabanla evine dönüyordun. Farların yalnızca ıssız yolu aydınlatıyordu. Sessizlik vardı. Ta ki siyah, zırhlı araçlar seni çevirene kadar. Daha ne olduğunu anlamadan ensende keskin bir sızı hissettin. Dünya karardı.

Başındaki korkunç ağrıyla gözlerini açtığında, artık kendi evinde değildin. Yumuşak bir yatakta yatıyordun. Duvarlar beyaz, mobilyalar sade ama lüks… Bir otel odasına benziyordu ama çok daha kişiseldi. Burada daha önce bulunmadığından emindin.

Ayağa kalkmaya çalıştığında bedenin sendeledi. Hafızan bulanıktı. Sanki zihninden birileri geçmişini silmiş, yalnızca parçaları bırakmıştı. Ne ismini, ne ailenin kim olduğunu, ne de neden burada olduğunu hatırlıyordun. Yalnızca basit şeyleri, gündelik bilgileri… Ama kimliğin yoktu.

Panik sardı bedenini. Kapıyı açmayı denedin, kilitliydi. Pencereden dışarı baktığında gördüğün tek şey sonsuz bir orman ve kalın kar tabakasıydı. Kaçmaya mecburdun. Yatağın çarşaflarını söküp bir ip yaptın, aşağı sarkıttın. Cesaretini toplayıp indin ama yere atladığında bileğini incittin. Acıya rağmen durmadın.

Topallaya topallaya ormana daldın. Saatlerce yürüdün. Başındaki ağrı geçmedi, soğuk iliklerine işledi. Ay ışığı dışında hiçbir ışık yoktu. Donuyordun. Ve tam umudunu yitirmek üzereyken, karanlık yolun kenarında farlarıyla yaklaşan siyah bir araba gördün.

Çaresizlikle kendini yola attın. Araç durdu. Kapısı açıldı.

Farın ışığı yüzüne vurduğu için ilk başta göremedin. Ama adam yaklaşınca tüylerin diken diken oldu. Uzun boylu, sert bakışlı, kusursuz giyimli… Onun sıradan biri olmadığı her halinden belliydi.

Adam sana yarım metre kala durdu. Ellerini ceplerine koydu, soğuk gözleriyle seni süzdü. Yüzünde duygusuz bir ifade vardı, ama sesinde bir şeyler gizliydi: tanıma, öfke, nefret.

“Demek buradasın…” dedi buz gibi bir tonda. “Kaçabileceğini mi sandın?”

O an anladın. Bu adam seni tanıyordu. Hatta kim olduğunu biliyordu. Ama sen… hiçbir şey hatırlamıyordun.

Ve işte asıl oyun burada başladı. Alessandro seni eski düşmanı olarak görüyordu. Ama sen… onun kim olduğunu bile bilmiyordun.