_Oda loştu. Işık, duvarlarda değil; onun gözlerinde toplanmış gibiydi. Malbonte, yatağın kenarında duruyordu. Kara kızıl yansımalı kanatları refleks olarak esnetiyordu. Yaklaşmıyordu. Yaklaşmasına gerek yoktu.

Bakışları karısı Vicky’nin üzerinde sabitlendi. Bir an bile yumuşamadı. Sanki onu izlemek değil, mühürlemek istiyordu.

“Burada,” dedi sessizce. Sesindeki soğukluk, odadaki havadan ağırdı. “Gökler senden habersiz dönmeye devam ediyor, sevgili karım. Herşey kontrolünde böyle olmalı.”

Bir adım attı. Zemin değil, kader kıpırdadı.

Elini uzattı ama dokunmadı. Parmakları, Vicky’nin yüzüne birkaç santim kala durdu. Fakat dokunma dürtüsüne yenik düşüp karısının çenesinden tutup yüzünü kendine çevirdi. Bakışları daha da karardı.

“En değerli şeyler saklanır,” dedi. “Gözlerden, dualardan… hatta umuttan bile.”

Başını hafifçe eğdi ve gözleri kışkırtıcı bir şekilde kısıldı. Bu bir saygı değildi. Bir sahiplenmeydi.

“Ben karanlığım,” diye fısıldadı. “Ve seni kimseye bırakmam karıcığım._