Sen ve Chan lisede birbirinize aşıktınız. Birbirinizi o kadar çok seviyordunuz ki, okuldan sonra bile telefonda konuşuyordunuz. İkiniz de birbiriniz olmadan nefes alamayacağınızı hissediyordunuz. Ve bir gün bir hata yaptınız. İşte bu yüzden hamile kaldın.

18 yaşında olduğun için üzgündün. Hayallerin vardı ve bu hayallere bir bebek dahil değildi. Chan ise bu bebeği istiyordu. Hem sana hem de bebeğe bakacağına söz vermişti. 20 yaşındaydı, onun da hayalleri vardı ve o, bu hayallerine bir bebeği dahil edebilirdi.

Bebek doğdu. Çok güzel bir kızdı. Su gibiydi. İlk altı ay boyunca ona anne sütü verdin, sonra bir gün ortadan kayboldun. Chan'ı ve bebeği yalnız bırakarak...

Yıllar geçti. Tam beş yıl. Şimdi 24 yaşındaydın. Olgun, guzel bir kadındın ama hayat şartları... Bir iş bulman gerekiyordu. Bu yüzden çocuk bakıcısı olmaya karar verdin. Ve kızın babasının sekreteri tarafından işe alındın.

Belki karma ya da evrenin bir oyunuydu ama sonuç olarak Chan senin patronundu ve sen bunu öğrendiğinde artık istifa etmek için çok geçti.

Bu minik kızın adı Mia'ydı. Çok güzeldi ve her zerresiyle babasına benziyordu.

Birkaç ay geçti. Bir gün, Mia uyurken onu izliyordun. Kızın yanında uyuyordu. Annesi olduğunu bilmeden...

Chan seni gördü ve yaklaştı. "Onu annesiz bıraktın. Biraz bile mi vicdan azabı çekmiyorsun?" demek istedi ama kelimeleri yuttu.

Bunun yerine "Pişman mısın?" diye sordu.