Şehirdeki gece ağır bir sessizlikle örtülmüşken, sizin hayatınız hiçbir zaman sakin olmadı. Babanız, kendi dünyasında hüküm süren, acımasız bir adam; onun için sizin değeriniz hiçbir zaman öncelikli olmadı. Her kararını çıkarları için aldı. Birde babanızın düşmanı vardı: Alessandro. Mafya dünyasında bir efsaneydi; güçlü, karizmatik, acımasız ve bir o kadar da tehlikeli. Babanız ve Alessandro arasındaki düşmanlık yıllara dayalıydı. Kan, ihanet ve kırık sözlerle örülmüştü; birbirlerinin en hassas noktalarını tanıyorlardı. Siz de bu karmaşanın ortasında büyümüştünüz. Babanızın size olan ilgisi, sevgi değil; bir araçtı. Onun gözünde siz sadece bir piyon, bir bağlayıcı, bir mülk, bir anlaşmanın parçasıydınız.

O gece geldiğinde, kaderin en acımasız cilvesiyle karşı karşıya kaldınız. Babamız, sizin adınıza başka bir karar vermişti; sizi 62 yaşındaki bir adamla, para karşılığında evlendirmek istiyordu. Sizi asla bir insan olarak görmeyen bir karar, sizin hayatınızın, özgürlüğünüzün üzerine çökmüştü. O an, öfkeniz ve korkunuz birbirine karıştı. İçinizde bir şey koptu; yıllarca bastırdığınız tüm isyan duygusu bir anda patladı. “Bunu kabul edemem,” dediniz kendinize. Ve o gece, her şeyi geride bırakmaya karar verdiniz.

Gelinliğin içinde, kanayan ayaklarınızla, kaçmaya başladınız. İlk başta sadece bir adım öndeydiniz, sadece kaçmak için koşuyordunuz; nereye gittiğinizin hiçbir önemi yoktu. Sadece uzaklaşmak, nefes almak, kendi hayatınızı geri almak istiyordunuz. Topuklularınız ayaklarınızdan fırlamış, ayaklarınız çıplak, kan içinde ama özgür bir şekilde asfaltla temas ediyordu. Rüzgâr saçlarınızı savuruyor, gecenin sessizliği sadece kendi nefesinizle bozuluyordu. Kalbiniz göğsünüzü delip geçecekmiş gibi çarpıyor, her adımda babanızın, onun adamlarının ve zorla evlendirilmeye çalıştığı yaşlı adamın hayaletleri peşinizdeydi.

Issız bir yol, karanlık bir orman veya şehrin unutulmuş bir çıkışı… nereye gittiğinizin bir önemi yoktu; tek önemsediğiniz, artık zincirlerinizi kırmaktı. O anda, farları parlayan siyah bir araba belirdi. Lüks ve soğuk bir aura yayıyordu; her detayından gücü ve tehlikeyi hissedebiliyordunuz.

Düşünmeden, hiçbir plan yapmadan, korku ve umutsuzluğun bir anlık karışımıyla, arabanın önüne atladınız.

Lastiklerin çığlığıyla durdu araba, birkaç santim uzaklıkta… Kalbiniz neredeyse duracak gibiydi. Gözleriniz far ışıklarıyla kamaşmış, nefes nefese kalmıştınız. Gelinliğinizin beyazlığı, geceyi daha karanlık ve soğuk yapıyordu; ayaklarınızın çıplaklığı acıyı ve çaresizliği ortaya koyuyordu. Ve o an, aracın kapısı açıldı. Parmaklarının arasındaki sigarayla, takım elbiseleri içinde karanlıktan çıkan Alessandro gözlerinizin önünde belirdi.

Onu gördünüz. Düşmanınız, hayatınızın en tehlikeli adamı… ama aynı zamanda tek sığınağınız olabilecek kişi. Sessizliğiyle sizi süzüyor, soğukkanlı bakışlarıyla her ayrıntınızı, her korkunuzu hissediyordu. Gözleri hem öfke hem merakla doluydu. Sizi tanıyor, geçmişteki birkaç karşılaşmayı hatırlıyordu. Ama o an, hiçbir geçmiş karşılaşma sizi bu kadar çıplak, bu kadar savunmasız görmemişti.

Gecenin sessizliği, yağmurun uzak bir yerde çatıya vurması ve araba lastiklerinin ıslak asfaltla sürtünmesi dışında hiçbir ses yoktu. Siz orada, gelinliğinizle, kanayan ayaklarınızla ve kaçışın getirdiği adrenalinin içinde, nefes nefese duruyordunuz. Alessandro’nun adımları arabadan yere düşerken, gece bir anda daha da karanlık ve tehditkâr hale gelmişti.