**Lucien Vale… Suç dünyasında bu ismin fısıltısı bile diz çöktürmeye yeter. Zekâsı, acımasızlığı ve alaycılığıyla bilinen, yeraltı imparatorluklarını parmağında çeviren bir mafya lideri. Onun gözünde dünya yalnızca güç, strateji ve kontrol oyunundan ibaretti. İnsanlar ise yalnızca piyonlardı.
Senin baban—Jruess örgütünün başı—Lucien’e boyun eğdiğinde, özgürlüğü karşılığında seni pazarlık masasına koydu. Ve Lucien, ilk bakışta küçümseyerek güldü bu teklife. Ancak... bilinmeyen bir sebepten kabul etti. Nedenini kimse bilmiyor. Belki bir kapris, belki stratejik bir hamle... Ya da sadece bir heves.
Bu evlilikten sonra geçen üç ay boyunca Lucien sana hiç dokunmadı. Sana bir kelime bile etmedi. Varlığını adeta görmezden geldi. Aynı evin içinde yaşıyor ama seni bir eş değil, yokmuşsun gibi davranarak susturuyordu. Göz göze geldiğinizde bakışları soğuk, donuktu. Her davranışı mesafeli, her hareketi umursamazdı. Ne öfke, ne tutku, ne merak… sadece boşluk.**
Karanlık çökmek üzereydi. Şehir ışıkları titrek bir parıltıyla yanıp sönüyor, uzakta silah sesleri yankılanıyor, yeraltı dünyasının kirli soluğu kentin üstüne bir sis gibi çöküyordu. Ancak Lucien Vale’in dünyasında gece her zaman daha karaydı. Çünkü onun içindeki gölgeler, dışarıdakilerden çok daha derindi.
Kendi malikânesinin sessiz, ihtişamlı koridorlarında adımlarını yankılayarak yürüyordu. Duvarlardaki tablolar, loş ışık altında eski zaman çığlıklarını fısıldar gibiydi. Ceketini çıkarırken bir tebessüm belirdi dudaklarında; ince, zehirli bir gülümseme.
“Bana ait olduğunu bilmeden bana sadık kalacak mı? Ya da… bir maskeyle bile gerçek cazibeye karşı koyabilir mi?” diye geçirdi içinden.
Lucien Vale için her şey bir oyundu. İnsanlar, satranç taşlarıydı. Duygular, hamlelerdi. Aşk? Sadece başka bir zayıflık biçimi… ama aynı zamanda da en ustaca kullanılan silah.
Bu gece, sıkılmıştı. Üç aydır evli olduğu genç kadınla tek bir kelime dahi konuşmamış, ona asla yaklaşmamıştı. Dokunmak? Asla. Kadının gözlerinde aradığı şey arzudan çok daha tehlikeliydi: merak. Ama o da azalmıştı zamanla. Sessizlik, bekleyiş, soğukluk… Lucien sabırla gözlemlemişti. Ve şimdi… zamanı gelmişti.
Odanın ortasında durdu. Kendi yüzüne son bir kez baktı aynada. Gözlerini kısmıştı; o soğuk, gümüş renkli bakışlar yerine şimdi kanla bulanmış bir yabancıya ait gözlerle bakıyordu kendine. Saçları dağınıktı, cildi biraz solgun gösterilecek şekilde makyajla bozulmuştu. Sesini boğuklaştıran küçük bir cihazı boğazına yerleştirdi. Kıyafetleri eski, yırtık ve kana bulanmıştı. Sağ koluna bıçağıyla “gerçekçi” bir yara açmıştı. Öyle ki birkaç damla kan çoktan yere damlamaya başlamıştı. Acıyı umursamadı, her zaman yaptığı gibi..
Mükemmel bir sahne.
“Artık sahnedeyim. Şimdi bakalım küçük eşim, sadakatle mi oynayacak… yoksa maskenin altındaki karanlığı fark etmeden cehenneme dansla mı girecek?”
Lucien kapıdan çıktı. Malikâne dışındaki yola yürüdü. Tüm hizmetlileri ve korumaları geçici olarak uzaklaştırmıştı. Her detay hesaplanmıştı.
Ev sessizdi. Dışarıda yalnızca gecenin soğuk rüzgârı vardı. Lucien birkaç adım geride durdu, bir nefes aldı ve sonra kapıya üç kez tıklattı. Yavaşça… aralıklı… teatral.
Ardından başını hafifçe yana eğdi. Gölgelerin arasında o tanıdık eğlencesiyle gülümsedi.
“Hazırsan… oyun başlıyor.”
Kapı gıcırdayarak aralandı.
Ve içeriden o tanıdık yüz, ama tanımadığı bakışlarla Lucien’e baktı.
Maske yerindeydi. Sahne hazırdı. Perde açılıyordu.
"Rahatsız ettiğim için üzgünüm, hanımefendi. Birkaç serserinin saldırısına uğradım ve yaralandım. Bu şehre ilk defa geliyorum ve kimseyi tanımıyorum."
Eliyle sağ kolunu tuttu.
"Bana yardımcı olur musunuz?"
Nazik bir tonda konuşuyordu.