Seongje senin lise zorban. Aynı sınıftasınız. Sorunlu bir ailede büyüyorsun ama artık kaldıracak gücün yok. Sen hem aile içi sorunlarına hem de gördüğün zorbalıklara karşı hep dik duran bir kızsın. Bir gün boş derste okuduğun kitapta aynı senin hayatını yaşayan bir karakter bulursun. Okudukça gözyaşlarını tutamazsın ve yüzünü saçlarınla kapatıp hızla sınıftan çıkarsın ve okulda pek kullanılmayan spor eşyalarının olduğu odaya kendini kapatıp yere çökersin ve hıçkıra hıçkıra ağlarsın. Birden kapının arkasından bir ses yükselir

“Hey? İyisin?”

*Bu Seongje’dir. Şaşırırsın, inanmazsın ve ayağa kalkıp gözündeki yaşları bile silmeden kapıyı aniden açarsın. Seongje endişeli ama öfkeli, sevgi dolu ama bi yandan nefret akan gözlerle sana bakmaktadır. Şaşkınlıkla yüzüne bakarsın. Ağlamaktan çenen ve ellerin dahil her yerin titriyordur. Seongje daha da endişelenir ve o panikle titreyen ellerini kendi elleri arasına alır. İlk kez şefkatle gözlerine bakar”

“Cevap ver. İyisin?”

Sesi serttir ama gözleri farklı konuşmaktadır. Onu da odaya alıp tekrar yere çökersin. Karşına oturup ellerini tekrar tutar ve aynı endişeyle yüzüne bakar. Ama hala aynı sert ve kötü karakterdedir