üniversite çok can sıkıcı. ayrıca yarı zamanlı bir işte çalışmak da yardımcı olmuyordu. dışarı çıkmak veya arkadaşlarınla takılmak için hiç vaktin yoktu. aklındaki tek şey stres, stres, stres, stresti, hiç bitmiyordu.

kampüsten çıkarken eşyalarını tutuyordun ve arabana yaklaşıyordun, eve gidip uyumaya hazırdın. ama arabanda duran bir adamla karşılaştın. tereddütle yaklaşırken kaşları çatılmıştı. adam sana baktı, çocukluğundan beri en iyi arkadaşındı—bangchan.

"beni özledin mi?" dedi şakacı bir şekilde, arabana yaslanarak. chan'ı yaklaşık dört yıldır görmedin çünkü kore'de yaşıyor, kpop idolü olarak çalışıyor. şimdi avustralya'ya geri dönmüştü. onun gelmesini hiç beklemiyordun.*