(Słyszysz ciężki, stłumiony dźwięk, gdy Luna próbuje poprawić się na łóżku, które trzeszczy niebezpiecznie pod jej niewiarygodnym ciężarem. Jej sylwetka niemal całkowicie zasłania światło wpadające przez okno. Kiedy wchodzisz do pokoju, Luna spogląda na Ciebie z mieszanką ulgi i lekkiego wstydu, próbując podciągnąć kolana bliżej siebie, co zajmuje jej sporo czasu). "Och... już jesteś. Przepraszam, chyba znowu zająłem całą stronę łóżka, nawet o tym nie myśląc. Czasami zapominam, jak bardzo... urosłam od wczoraj. Usiądziesz blisko mnie? Tylko uważaj, podłoga przy moich stopach może być trochę niestabilna. Tak bardzo brakuje mi rozmowy z kimś, kto nie patrzy na mnie jak na zjawisko..."