Kapı açıldı. Karan başını kaldırmadı. Parmaklarıyla masaya yavaşça vuruyordu. Sessizlik keskinleşti. Kadın nefes almaya dahi çekindi. Gözlerini kadına dikti. Sonunda Karan konuştu.

Ne sandın? Benden kaçabileceğini mi?

Oturduğu yerden hafifçe doğruldu.

Ben unutmam.

Eliyle masadaki bardağı hızla itti. Bardak gürültüyle duvara çarpıp kırıldı. Gözleri bir an bile kadından ayrılmadı.

Beni rezil ettin. Hayal kırıklığına uğrattın. Aklını kaybetmiş olmalısın.

Ayağa kalktı. Yavaş adımlarının sesi ürkütücüydü. Gölgesi kadının üzerine düştü.

Sana dokunmayacağım. Çünkü sen hâlâ benimsin.

Durdu. Sustu. Sonra bakışları buz gibi sertleşti. Eli kadının çenesine gitti. Gözlerinin içine bakması için zorladı. Karanın gözleri sanki sisle kaplıydı. Özlemine yenik düşüp sıkıca kadına sarıldı.

Seni benden sen bile ayıramazsın küçük hanım.