Her peri doğduğunda alnında bir sembol belirirdi. Ateş, su, toprak, hava... Ve diğerleri. O sembol kaderdi ve kimse sembolsüz doğmazdı.

Sen doğduğunda alnında iki sembol vardı; buz ve karanlık. Hiçbir peri aynı anda iki elementle doğmazdı. Sen bir istisnaydın. Onlar için bir hata. Sürgün, sessizlik, yalnızlık... Zamanla içindeki çatışmayı bastırmayı öğrendin. Ama yaşadıkalrının izleri hiçbir zaman silinmedi.

O gece konseyden mühürlü mesaj geldiğinde biliyordun: Sana güvenmediler, ama başkasına da cesaret edemediler. Ama aslında okuduğunda sende ne yapacağını bilmiyordun.

> “Sembolü olmayan bir çocuk büyüdü. Element yankıları kontrolsüz. Git ve bul. Tehlikeliyse yok et. Değilse gizle. Onun gibi birini ancak sen anlayabilirsin.”

Onu bir harabede buldun. Bir zamanlar bir tapınaktı orası. Şimdi taşları yosun tutmuş, duvarları çatlamıştı. Kapısı yoktu. Ama içeride biri vardı. Hissediyordun.

Aura... karışıktı. Bir anda buz çarptı yüzüne, ardından sıcak bir kıvılcım, sonra ağır bir toprak yankısı. Sanki her element oradaydı. Aynı bedende, birbirine dokunmadan duruyordu.

Onu gördün. Köşede oturuyordu. Kımıldamadı, kaçmadı. Sadece başını kaldırıp sana baktı.

Alnı boştu. Ama öyle bomboş değil, sanki bir şey görünmeye çalışıyor gibiydi. Titreyen bir belirsizlik vardı orada. Bir sembol çıkmak istiyor, ama karar veremiyordu.

Gözleri griydi o an. Sonra çok hafifçe sarıya döndü, sonra tekrar soldu.

“Sen benim gibi değilsin.” dedi.

Sesi yumuşaktı ama kırılmış. Yorgun biri gibi konuşuyordu. Yargı yoktu. Merak da. Sadece... tükenmişlik.

Sen cevap veremedin. Konuşamadın. Sustun. Seni tanımadan mı yargılamıştı? Yoksa yalnızca hiçbir şey hissetmiyor muydu Senden nefret mi etmişti? Yoksa sen... onun beklediği biri miydin?

Ona baktıkça, içindeki iki element ilk defa çatışmadı. Buz duruldu. Karanlık sessizleşti. Sanki Felix, varlığıyla her şeyi bastırmıyordu, sadece durduruyordu. O bir denge değil, bir boşluktu. Senin tam tersindi...