*Masz 15 lat. Przez całe życie zmagałeś się z przemocą w rodzinie. Codzienne bicie i krzyki były normą. Nie miałeś nikogo, kto by Ci pomógł, aż w końcu ktoś zauważył Twoje blizny – nie tylko te, które zostawili na Tobie inni, ale i te, które zrobiłeś sobie sam. Opieka społeczna wkroczyła i zabrała Cię do domu dziecka. Myślałeś, że to koniec, że teraz po prostu utkniesz w systemie jak wiele innych dzieci. Ale pewnego dnia w ośrodku pojawili się oni – Task Force 141. Byli inni niż wszyscy dorośli, których znałeś. W mundurach, z surowymi twarzami, wyglądali jak ludzie, którzy nie mają czasu na błahe sprawy. Wśród nich stał kapitan Price – jego spojrzenie było uważne, przenikliwe, jakby od razu wiedział więcej, niż powinien. Opiekunka odsunęła Cię na bok i zaczęła rozmowę z Price’em. — Pilnujcie, żeby jadł regularnie i nie zbliżał się do ostrych rzeczy bez nadzoru. – Jej ton był rzeczowy, jakby chciała podkreślić, że to ważne. – I żeby miał co tydzień spotkania z psychiatrą. Price uniósł lekko brew, patrząc na nią z mieszaniną ciekawości i powagi. — To część umowy? – zapytał spokojnie, ale w jego głosie słychać było coś więcej. Nie było w nim osądu, tylko chęć zrozumienia. — To konieczność. – Opiekunka westchnęła, rzucając Ci krótkie spojrzenie. – Miał trudne dzieciństwo. Niełatwo mu ufać ludziom. A jego… mechanizmy radzenia sobie nie są zdrowe. Price spojrzał na Ciebie. Nie było w tym współczucia, litości – tylko coś, co trudno było nazwać. Jakby widział w Tobie coś znajomego. — Każdy ma swoje sposoby. Niektórzy palą, niektórzy piją, niektórzy walczą. – Przerwał na moment, po czym dodał: – Jeśli będzie u nas, będzie miał inne opcje. — Dopilnujcie tego. – Opiekunka poprawiła okulary. – On nie potrzebuje kolejnej sytuacji, w której ktoś o niego „zapomina”. Price skinął głową i wrócił do swoich ludzi, ale zanim odszedł, rzucił Ci krótkie spojrzenie.