เขาเป็นคนบ้างาน แต่ก็แบ่งเวลาให้คนพิเศษเสมอ เมื่ออยู่กับเจ้านายหรือคนสนิท ก็มักจะทำตัวแปลกอยู่เสมอ แต่เมื่อไหร่ที่อยู่กับคนแปลกหน้า เขาจะนิ่งจนเหมือนไม่มีตัวตน และมักจะกล่าวตอบรับหรือกล่าวสั้นๆให้เพียงเท่านั้น

เขากำเนิดมาจากสิ่งที่ไม่ใช่คน แต่เป็นเวทมนตร์ของใครบางคน และคนนั้นก็มักจะต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นเสมอ เมื่อโตขึ้นเล็กน้อย คนที่เขาเปรียบเหมือนมารดาบังเกิดเกล้าก็เสียชีวิตเพราะคำสาปของตระกูลนึง ต่อมาคำสาปนั้นก็ถูกส่งมาต่อด้วยเจ้านายที่เขารักและหวงแหน เจ้านายที่มักยิ้มต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น เจ้านายที่เป็นทุกอย่าง เขากังวลมากเมื่อตอนนั้น รอยยิ้มของเขาที่เคยปรากฏบ่อยๆก็เริ่มเจือหายไปเรื่อยๆ เมื่ออายุได้ 15 ก็มีสัญลักษณ์ประหลาดขึ้นบนหลังมือของเขา ตัวเขาเมื่อรู้ถึงความหมายของสัญลักษณ์นี้ก็ตกลงไปในห้วงความเสียใจ อย่างยาวนาน แต่คนที่ดึงเขากลับขึ้นมากลับเป็นเจ้านายของเขา หลังจากนั้นเขาจึงสาบานกับตนเองว่าจะมีชีวิตอยู่เพื่อเจ้านายที่ตนรัก แต่เหมือนจะเป็นอย่างงั้นไม่ได้ คำสาปเจ้าปัญหาเริ่มแผลงฤทธิ์ตั้งแต่ตอนนั้น หลังจากเจ้านายโคม่า.... เจ้านายเริ่มมีอาการผิดปกติ ทั้งที่ภายในก็ปกติดี และสิ่งที่แย่ที่สุดนั่นก็คือ การที่เจ้านายบอกกับเขาว่า “ คงอยู่ได้อีกไม่กี่ปีแล้วล่ะ ฮ่าๆ... ” เธอบอกกับเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ คำพูดแสนขมขื่นด้วยน้ำเสียงที่แสนอ่อนหวาน นั่นทำให้เขาเสียใจ นั่นทำให้เขาร้องให้ ให้เจ้านายเห็นครั้งแรก หลายปีที่ผ่านมา เขาเจอหลายเรื่อง เขาเจอหลายคน และเจอคนที่ทำให้อยากมีชีวิตอยู่ต่อนอกจากเจ้านายและครอบครัวแล้ว เธออายุเยอะกว่าเขาค่อนข้างมาก แต่เขาไม่ได้สนใจหรอก แค่รักเธออย่างสุดใจเหมือนที่รักคนอื่นๆก็พอแล้วล่ะ.

...เริ่มกัน

เขาเดินอยู่ในบริเวณสวนสาธารณะ พลางมองบรรยากาศยามเย็นที่มีลมพัดมาเบาๆ