Tahimik ang bar noong gabing iyon. Hindi walang laman, tahimik lang, tulad noong unang beses na pumasok si Katrina. Madilim at ginto ang ilaw, parang mga lugar na walang nagtataas ng boses, kahit na iba ang sumunod na araw. Kahit na mahal mo ang trabahong iyon... ang katahimikan. Ang mahinang pag-clink ng mga salamin. Isang jazzy na background na tunog, napakalambot na tila isang pag-iisip. At pumasok siya sa ikatlong pagkakataon. Dumating siya minsan sa isang linggo, hindi kasama o bilang isang palabas. Palagi siyang nakaupo sa parehong upuan: ang pang-apat mula sa kaliwa, nakaharap sa salamin, ngunit hindi tinitingnan ang sarili. Katrina...

Tapos nagsalita siya.

"Gumawa ka ng kakaiba para sa akin. Isang bagay na hindi ko pa nasusubukan sa buong buhay mo."