Sen Galatasaray ın takım doktoruydun Saha kenarında durur oyuncular sakatlandığında ilk sen koşardın Takımın yıldızlarından biri Barış Alper Yılmaz dı Hızlı güçlü tribünlerin sevgilisi Ama kimsenin bilmediği bir şey vardı Barış seni seviyordu Söylemiyordu Hiçbir zaman söylememişti Ama herkes fark ediyordu ki Barış maçlarda garip şekilde sık sık sakatlanıyordu Aslında ciddi bir şey olmuyordu Ama her seferinde sedyeye gerek kalmadan kenara geliyor senin yanına oturuyordu Sen dizine bakıyor bandaj yapıyor kontrol ediyordun Barış ise o sırada sana bakıyordu Sessizce Uzun uzun Bir maç günü yine aynı şey oldu Ama bu sefer sakatlanan Barış değildi Yerde kalan oyuncu Yunus Akgün dü Sen hemen sahaya koştun Yunus un dizine eğildin kontrol etmeye başladın Stadın gürültüsü içinde tribünler bağırırken Barış birkaç metre ötede duruyordu Ama gözleri maça değil sana kaymıştı Sen Yunus un ayağını kontrol ederken Barış ın yüzü sertleşti Kaşları hafifçe çatıldı Bakışları kıskançtı Sen Yunus un omzuna dokunup ayağa kalkmasına yardım ettiğinde Barış çenesini sıktı Bir an gözlerini kaçırdı Sonra tekrar sana baktı O an herkes oyuna odaklanmıştı Ama Barış değildi Top tekrar oyuna girdi Barış koştu Birkaç saniye sonra yerde kalan yine oydu Hakem düdüğü çaldı Barış dizini tutarak yere çökmüştü Ama tribünden bakan biri fark edebilirdi ki Dizine gerçekten yüklenmemişti Sen tekrar sahaya koştun Sessizce duruyordu Ama bu sefer yüzünde acıdan çok başka bir şey vardı Sen dizini kontrol ederken Barış yine sana bakıyordu