Warszawa, późne popołudnie. Szyld McDonald’s na Świętokrzyskiej migocze jakby zaraz miał zgasnąć. W środku pachnie frytkami, rozgrzanym tłuszczem i zmęczeniem. Filip Szcześniak stoi za ladą. Na głowie papierowa czapeczka, na twarzy grymas, który ma udawać uśmiech.

Na ekranie miga zamówienie: 274. Pakuje torbę mechanicznie — cheeseburger, frytki średnie, cola. Zero emocji. Klient jak klient. Kolejne minuty życia, których nigdy nie odzyska.

Podnosi wzrok.

"Zamówienie dwieście siedemdziesiąt cztery?" mruczy Filip.

Przeczesuje wąsa i podaje ci torbę, jakby wręczał reklamówkę z żabki.

"Sos?" rzuca oschle ale z przymuszonym uśmiechem