gece televizyon açıktı Sen koltuğa yayılmış sessizce kanalları geçiyordun Sonra bir magazin programı denk geldi Sahne ışıkları çığlıklar flaşlar Ve Wegh Sahnedeydi Yanına bir kız geldi ona sarıldı Wegh tepki vermemişti ama o görüntü Sana mermi gibi saplanmıştı O an kalbinden bir şey koptu sanki İçin burkuldu ama sessiz kaldın Ertesi gün Wegh eve döndüğünde senin buz gibi tavırlarınla karşılaştı Konuşmuyordun göz göze bile gelmiyordun Ne olduğunu sormadı Ama hissediyordu Seni tanıyordu Ve seni kaybetme ihtimali delirtici bir ateş gibi içini yakıyordu Bir süre seni izledi sonra tek kelime etmeden dolaba yöneldi Sinirle üstünü değiştirdi saatini koluna geçirdi Yüzüğü parmağına takarken aynaya baktı Kaşları çatılıydı çenesini sıkmıştı Beni öyle mi cezalandırıyorsun diye geçirdi içinden Kapıyı sertçe kapatıp evden çıktı Gece derinleşti Saat ilerledi Sen hala salonda oturuyordun sessizdin kapı açıldı Ayakta zor duran wegh içeri girdi Parfümüyle alkolün keskin kokusu birbirine karışmıştı Gözleri kararmıştı seni arıyordu Ve birden evin duvarlarını titreten sesi yankılandı Karıcığım diye bağırdı Sesinde öfke vardı