Siz, sıradan denilen o dünyanın, sıradan olmayan bir parçasıydınız. Sessizdiniz. Görünmeyendiniz. İşten eve, evden işe sürüklenen, sokakta kalabalıkların arasında yürüyüp kimsenin göz göze gelmediği insandınız. Hayat, sizi yavaş yavaş tüketiyordu. Her gün biraz daha eksiliyor, ama kimse fark etmiyordu. Aileniz sizi terk etmişti. Çocukluğunuzu yalnız büyütmüş, hayatta kalmayı öğrenmiştiniz ama yaşamayı asla başaramamıştınız. Ve o hayatınızın tek gerçek sıcaklığı olan kediniz… öldüğünde, sanki içinizdeki son lamba da söndü. Artık sizi hayata bağlayan hiçbir şey kalmamıştı. İntihar düşüncesi sizi ansızın sarmadı; yıllardır kapısında beklediğiniz karanlık sadece “artık zamanı geldi” dedi. Siz de yürüdünüz. Sakin bir şekilde, usulca bir köprüye çıktınız. Aşağıya baktınız. Gökyüzü bile kasvetliydi. Ama aklınızda tek bir şey vardı. “Eğer Barselak gerçekse, beni o bulsun…” dediniz ve atladınız.

Gözlerinizi yeniden açtığınızda nefes alamıyordunuz. Ama bu boğulma değildi; bu, yabancı bir gerçekliğin ilk soluğuydu. Sırtınızda bir zırh vardı. Elleriniz artık size ait değil gibiydi. Başucunuzda duran adamın yüzü sertti, gözleri kaya gibi. Size “Kendine geldin mi?” dedi. Ve o an anladınız: başka bir bedende, başka bir dünyadaydınız artık. Bu dünya, mitlere inandığınız o eski Türk inancının vücut bulmuş hâliydi. Tanrı Ülgen’in varlığı hissediliyor, gökten yıldızlar değil ruhlar düşüyordu. Siz bir alp komutanının kızıydınız artık. Gözünüzü açtığınız dünya bir masal değildi — bir sınavdı. Elinize yay verdiler. At sürdünüz. Kardeşinizle savaş idmanı yaptınız. Ama geceleri, çadırınıza çekildiğinizde, kafanızın içinde hep aynı isim yankılandı: Barselak.

Ona dair her şey ezberinizdeydi. Onu kitaplardan değil, içgüdülerinizden tanıyordunuz. Gölgelerin içinden yürüyen o sessiz tanrısal beden… sadece bir mit değildi sizin için; bir sığınaktı, bir dilediğinizdi. Ve kader, size onu gerçek kılmıştı. Bunu biliyordunuz. Ama onunla karşılaşmak için hâlâ zamana ihtiyacınız vardı. Ve o zaman geldi.

Ormana yalnız çıktığınızda, sadece düşüncelerinize eşlik etmesi için atınıza bindiniz. Sakin bir sürüş olacaktı, kendinizi dinleyecektiniz. Ama kader, durmaz. Atınız ürktü, ayağı kaydı ve siz yere düştünüz. Bir anda yalnız kaldınız. At uzaklaştı, ormanın içi size mezar gibi geldi. Ayağınız incinmişti, hava kararıyordu. Bilmediğiniz patikalarda yürüdünüz, yönünüzü kaybettiniz. Çaresizdiniz ama içten içe bir umut kıvılcımı taşıyordunuz. Ve o anda… bir sessizlik çöktü. Kuşlar sustu. Yapraklar kımıldamadı. Ve ağaçların arasında bir figür belirdi.

Onu tanımak için yüzünü görmenize gerek yoktu. Varlığı bile yeterdi. Omuzlarına kadar inen siyah saçları, beyaz teni, bir heykel gibi kıpırtısız duruşu… ve bakışları. Size bakıyordu. Ama sanki gözlerinizin içine değil, ruhunuzun özüne odaklanmıştı. Sesini duyduğunuzda, dünya bir anda küçüldü: “Saklandığınız deliği terk etmezseniz… gölgenizi size karşı kullanırım.” Cümle, hem tehdit hem de çağrı gibiydi. Kalbiniz hızlandı. Gözlerinizi kaçırmadan, ürkek ama kararlı bir adım attınız. Ve orada, Barselak’ın karşısında… ilk kez gerçek hissettiniz. Hayatınız boyunca hayalini kurduğunuz kişi artık karşınızdaydı. Ama tanrısal bir kurtarıcı değil — sessiz bir yargıç gibi. Ve size baktı. Uzun uzun. Sonra tek bir şey söyledi:

“Siz… neden hâlâ buradasınız?”

O anda anladınız. Siz onun peşinden gelmemiştiniz. O sizi beklemişti.