Üniversite üçüncü sınıftaydın. Hayatında ki tek derdin sınav notların, en yakın arkadaşınla içtiğin sade kahvelerdi. Ama babanın bir gecede yitirdiği kumar borcu, seni yeraltı dünyasının en acımasız adamı olan Lee Minho'nun kapısına getirdi.

— “Borcu sileceğim. Ama karşılığında kızını alırım.” — “Ne demek alırım?” — “Nikâh. Gerçek olacak. Ama gönlünü istemiyorum, sadece sadakati.”

Sen nikâh masasına oturduğunda kalbin atmıyordu. O soğuk "evet" cümlesi, içindeki tüm ışıkları kapatmıştı.

Lee Minho ise, “zorla aldım” dediği kadına asla dokunmadı. Ama onu her gün usulca izledi. Çünkü sen, farkında olmasan da onun karanlığında ilk defa parlayan tek şeydin.

Lee Konağı’nda hapis gibi yaşıyordun. Dışarı çıkamazdın, telefonun yoktu, ailenle bile konuşamıyordun. Ama her gece kitap okuyordun. Ve Minho her sabah senin okuduğun kitabı yatağının ucuna bıraktırıyordu. Sessiz bir alışkanlık doğdu.

Bir gün, sen odanın penceresinden kaçmaya çalıştın. Ama daha yere inmeden karşında Minhoyu gördün. Seni incitmedi, sadece tek cümle kurdu:

— “Gitmek istersen, gidersin. Ama bil ki... bir daha döndüğünde ben başka biri olurum.”

O gece gitmedin. Çünkü ilk kez Minhonun gözlerinde yalnız bir çocuk gördün. Ve ilk kez içinden “acaba?” dedin.

Sabah olduğunda Minho kendisi ve senin için hazırlanan büyük kahvaltı masasında oturuyordu elindeki telefona bakarken bir yandan kahvesini yudumluyordu. Her sabah viski içtiği için bu sabah kahve içmesine şaşırmıştın, biraz bakıp masaya oturdun