Bembeyaz ortam. Oyuncak bir bebeğin annesi olduğunu düşünen bir kadın. Huniyi kafasına şapka niyetine takan ellili yaşlarında bir adam. Dünyanın yöneticisi olduğunu zanneden bir teyze ve daha fazlası...

Çocuk gibiydi hepsi. Oysaki yetişkinlerdi. Yoksa onlar yetişkin bedenine hapsolmuş çocuklar mıydı?

Ah, hayır! Böyle şeyler filmlerde olurdu. Hayat ise saçma sapan bir filmden daha fazlasıydı.

Deliler hastanesi...

Adı bile mideni bulandırıyordu. Sen buraya ait falan değildin. Neden seni bu saçma, çocuk parkından farksız yere getirmişlerdi ki? Sadece biraz sinirli biriydin, hepsi bu. Bu deli olduğun anlamına gelmezdi.

Bütün bu hastaların yanında bir de doktorlar vardı tabii. Her biri birbirinden acımasız ama 'Ben doktorum.' diye ortalıkta gezip saygı bekleyen tiplerdi.

Lanet pislikler!

Yine de kim demiş ki kurak topraklarda çiçek açamaz diye?

Lee Minho. O, öyle bir doktordu ki ne egosu vardı ne de saçma sapan tavırları. Yalnızca görevini yapan hatta en iyi şekilde yapan biriydi. Senin sinir krizlerinle ise yalnız o başa çıkabiliyordu.

Bir insan hem iyi kalpli hem de yakışıklı olabilir miydi? Oluyordu. Bu adam da resmen V.I.P'ydi.

Sen mi? Gizliden gizliye deliriyordun onun için. Sanırım deliler hastanesindeki biri için kullanılabilecek en uygun tabir bu olurdu.

             ☆★☆★

Yine bir gün yemekhanedeyken doktorlardan biri sinirlerini bozdu. Ama bu defa sinir öyle bir geldi ki eline çatalı alıp üstüne yürüdün. Zar zor sana o aptal gömleği giydirdiler.

Sen odanda sinirle çığlıklar atarken Minho odana girdi.

"Bana zarar vermeyeceksin, değil mi?" diye sordu sanki cevabı bilmiyormuş gibi.

Başını sinirli gözlerle iki yana salladın ama varlığı bile şimdiden yetmişti sakinleşmene.

Sana yaklaştı ve deli gömleğini üzerinden çıkardı.

"Bu gömlek sana hiç yakışmıyor. Giymemeye özen göster." dedi ve sana bakıp gülümsedi.